Marit van Tooren

Marit van Tooren

Mijn naam is Marit van Tooren. Ik ben 19 jaar en kom uit Rotterdam. In mei 2016 is mijn moeder overleden aan alvleesklierkanker. Ik was toen net 14 jaar.

Mijn moeder was een heel bijzonder mens. Ze was een warm, intuïtief en zeer betrokken persoon. Ze had liefde voor iedereen; in het bijzonder kinderen en volwassenen die het minder makkelijk hebben. Ik kom uit een heel hecht gezin. Nog hechter werden we in 2013 toen mijn moeder met borstkanker werd geconfronteerd. Het was een bewogen jaar, maar gelukkig werd ze in 2014 schoon verklaard. 2015 was een goed jaar. Maar in 2016 ging het mis: mijn moeder kreeg geelzucht. We wisten dat het niet aan haar galblaas kon liggen omdat deze jaren geleden al was verwijderd.

Op 22 februari 2016 kreeg ze de uitslag van het onderzoek van prof. dr. Casper van Eijck: alvleesklierkanker. Nog geen maand later kreeg ze een Whipple-operatie, waarbij onder andere de kop van de alvleesklier en de twaalfvingerige darm werden verwijderd. Mogelijke uitzaaiingen werden toen niet gezien. Op 31 maart werd helaas alsnog duidelijk dat er wél uitzaaiingen waren: in haar lever. Ik kan mij herinneren dat prof. dr. Casper van Eijck dit nieuws, met tranen in zijn ogen, aan mijn moeder vertelde. Hij had haar lever tijdens de Whipple-operatie nog in zijn handen gehad en daar was niks raars aan te zien. Mijn moeder kreeg een levensverwachting van zes maanden tot een jaar. Dat werd uiteindelijk vijf weken. Op 8 mei 2016 is ze op 51-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker.

Mijn moeder was heel positief en sterk; ze wist altijd wat ze moest doen op basis van haar onderbuikgevoel. Je familie is alles en je moet genieten van elk moment. Door haar vechtlust en positiviteit hebben wij haar los kunnen laten. We hebben geleerd om sterk te zijn, om door te gaan met alle moed en liefde die we van haar hebben meegekregen en om te leven voor je geluk.

Aankomend jaar wil ik Geneeskunde gaan studeren. Dat was altijd al mijn wens. Door het zorgzame voorbeeld van mijn moeder en na haar ziekte is deze droom alleen maar groter geworden. Mijn wens is dat de inspanningen van Support Casper ervoor kunnen zorgen dat er bij een diagnose nog hoop is en dat het het vechten waard is.